Is het hooi van je paard echt te laag in eiwit? Het hangt ervan af wat je vraagt

Dit artikel is vertaald met behulp van AI.

Belangrijkste inzichten

• Hooi met 6–9% ruw eiwit voldoet volledig aan de onderhoudsbehoefte van de meeste volwassen recreatiepaarden.

• Het probleem is zelden de totale hoeveelheid eiwit – het is de kwaliteit van de aminozuren, specifiek lysine, methionine en threonine.

• Een hoog ruw eiwitgehalte staat niet gelijk aan kwalitatief goed eiwit.

• Overvoeren van eiwit belast de lever en nieren en kan leiden tot vet- en lymfe-ophoping, niet tot spieropbouw.

• Het microbioom in de dikke darm synthetiseert extra aminozuren die in de huidige rantsoenberekeningen volledig worden genegeerd.

• Wanneer eiwitaanvulling echt nodig is, zijn gerichte essentiële aminozuren effectiever en veiliger dan eiwitrijk krachtvoer.

Eiwit in de paardenvoeding is een van de meest hardnekkig verkeerd begrepen onderwerpen in voedingsadviezen. De algemene bewering dat "hooi altijd te weinig eiwit bevat" of dat "rantsoenen op basis van ruwvoer een tekort aan eiwit hebben" is niet in elke context onjuist – maar het is vaak genoeg onjuist dat het een zorgvuldige blik verdient.

Wanneer hooi-eiwit daadwerkelijk voldoende is

Een paard van 500 kg in licht tot matig werk heeft dagelijks ongeveer 650–750 g verteerbaar ruw eiwit nodig. Een paard dat 10 kg hooi eet met 8% verteerbaar ruw eiwit, consumeert 800 g eiwit – dat is al meer dan de benodigde hoeveelheid, nog zonder rekening te houden met wat het microbioom in de dikke darm daarbovenop bijdraagt.

De eiwitbehoefte neemt aanzienlijk toe in specifieke situaties: lacterende merries in de eerste maanden van het zogen, veulens en jonge paarden in de groei, paarden in zeer zware training die aanzienlijke spiermassa opbouwen, en oudere paarden met progressieve spieratrofie. Voor de meeste recreatiepaarden en paarden die licht werk verrichten, is een degelijk dieet op basis van hooi niet eiwit-deficiënt.

De vraag naar aminozuren is de juiste vraag

Waar rantsoenen op basis van hooi echt tekort kunnen schieten, is niet in het totale eiwitgehalte, maar in specifieke essentiële aminozuren, met name lysine. Lysine is de belangrijkste beperkende factor bij de benutting van eiwitten door paarden – ongeacht hoeveel totaal eiwit er beschikbaar is; als er onvoldoende lysine is, kan de rest niet efficiënt worden gebruikt. Methionine en threonine spelen een ondersteunende rol.

De praktische oplossing hiervoor is niet een emmer vol erwten, aardappeleiwit of wei, die elk hun eigen uitdagingen voor de spijsvertering en stofwisseling met zich meebrengen. Het is een gericht supplement van de essentiële aminozuren zelf, of ruwvoervlinders zoals esparsette of luzerne. Deze bieden eiwitten op vezelbasis met een uitstekend aminozuurprofiel en zijn veel milder voor de dikke darm dan eiwitbronnen op basis van erwten of soja.

Een opmerking over het overvoeren van eiwit

Het is belangrijk om dit duidelijk te stellen: meer eiwit is niet beter. Een teveel aan eiwit wordt niet opgeslagen als spierweefsel. Het wordt in de lever afgebroken, waarbij de stikstof als ureum via de nieren wordt uitgescheiden. Chronisch eiwitrijke diëten belasten de lever en nieren, kunnen het ureumgehalte in het bloed verhogen en bij paarden die niet het werk verrichten om dit te rechtvaardigen, wordt het koolstofskelet van de aminozuren omgezet in glucose en / of vet. Dit draagt bij aan gewichtstoename, vetafzetting of lymfe-ophoping, afhankelijk van het metabolische type van het paard. Veel paarden die er “rond” uitzien, zijn niet gespierd – ze zijn vet door een eiwit-overschot.